Column Dolf Hellwig

Een nodeloze spelersvervanging

Het bericht dat onze zeer gewaardeerde TNT-postbode, Rini van Roon, binnenkort “weg moet”, kwam bij velen aan als een schok.
Rini van Roon werkte vanaf 1 mei 1990 als postbode in de Bakenesserbuurt, zijn rayon loopt zelfs door tot op de Hooimarkt (“Bij Hendriks”).

Twintig jaar en acht maanden lang (“Ik ben maar heel even weg geweest”!”) was Rini voor de buurtbewoners van de Bakenes de onmisbare schakel tussen hen en de berichten uit de wereld om hen heen. Een geboorte, een huwelijk en een overlijden elders, je krijgt het allemaal binnen via de postbode.

Rini is nog begonnen als PTT-er.

“Het was een goed bedrijf, dat kwaliteit bood, waar de sfeer collegiaal was en waar je baanzekerheid geboden werd.

Voor mij was het in 1990 een ideale werkplek, want ik kon het – in mijn part timefunctie - prima combineren met mijn voetballerij; ik speelde toen voor AZ…”, vertelt Rini ons.

Je komt makkelijk met hem in contact, merkten we, want Rini’s “praatjes aan de deur” worden niet alleen door de buurtbewoners geapprecieerd, ook zelf is hij van mening dat het niet zonder contact met de mensen kan.

“De klanten zien dat als een soort persoonlijke service, het is de soort klantvriendelijkheid die hen en mij tevreden maakt. Uiteindelijk gaat de kwaliteit van het werk er altijd door omhoog…”

Maar nu wordt alles dus anders.

Rini’s huidige bedrijf, TNT-Post – we hebben het kunnen lezen in de krant, we hebben het gemerkt aan de postbezorging - heeft het moeilijk. De komst van het internet heeft veel post doen wegvallen en de postmarkt wordt nu in opdracht van Brussel in heel Europa geliberaliseerd. Dat betekent concurrentie, en de daaruit voortvloeiende competitie leidt tot een soort nieuwe, “pure” zakelijkheid.

Maar voor de mensen op de werkvloer betekenen de veranderingen vooral een einde aan de baanzekerheid, (dreigend) ontslag – naar verluidt nu in totaal voor 2800 medewerkers - , de overgang van vaste contracten naar tijdelijke, slechtere arbeidsvoorwaarden, veel in- en externe mobiliteit en ten gevolge daarvan ook een groeiende anonimiteit (“Je wordt meer een nummer..”), kortom heel wat narigheid.

Ook voor Rini.

“Nee, ik ben er niet blij mee. Per 1 januari word ik met een paar andere collega’s minstens voor 1 jaar uitgeleend aan Uithoorn. Daar hebben ze last van onderbezetting. Ja, en dan moet je wel, niet? We hebben er natuurlijk wel over gepraat met ons management en er op gewezen dat elke dag op en neer naar Uithoorn – ik woon aan de rand van de Molenplas - geen pretje is. Per slot van rekening is dat 15.000 km op jaarbasis. Dat gaat me sowieso geld kosten, en het is ook geen plus voor het milieu trouwens. Maar ons verzoek om in Haarlem te mogen blijven werken, is afgewezen…”

Eén van onze buurtbewoners, de alom geliefde kinderboekenschrijfster Nicole de Cock (Kokstraat) nam het op voor Rini en stuurde – na een handtekeningenactie in de buurt - een bezwaarschrift naar het TNT-management. Helaas hielp ook dat niet. Ook Nicole kreeg van TNT een afwijzing.

“Ik moet nu maar afwachten, zegt Rini, hoe het na dat jaar Uithoorn verder gaat, dat is echt onzeker. Mijn contract loopt nog door tot 2013, voor dat jaar begint, wordt de zaak opnieuw bekeken. De 29ste december wordt mijn laatste dag hier…!”

Het is koud buiten en daarom vragen we Rini of hij een paar minuten tijd heeft voor een kop koffie. “Even dan…!”, zegt hij, want de moeilijkheden op het werk hebben nog niets afgedaan aan zijn plichtsgetrouwheid.

De koffie inspireert hem tot het ophalen van een paar persoonlijke herinneringen.

“Ik heb hier altijd graag gewerkt, het doet me echt wat dat ik weg moet. De Bakenes is een van de moeilijkste wijken van de stad, nee, het is een nette buurt, hoor, maar je hebt hier veel rood-zwartnummers en A-rood en B-rood. Bovendien, ik heb hier op de Bakenessergracht ook eigen dingetjes meegemaakt. Met mijn vader kwam ik vroeger al veel bij Hilterman, dan moest de voortent weer eens gerepareerd worden. Maar ik heb hier ook mijn vrouw ontmoet. Zij werkte bij “Het Kootertje”, dat zat toen nog op 65, nu is het aan de overkant op 26B…”

Wij bewonderen Rini’s grote kennis van de buurt, panden, nummers, komende en gaande bewoners, er zijn maar weinig mensen, oordelen wij, die de Bakenes zo goed kennen.

“Hier op de Begijnebrug zijn onze trouwfoto’s gemaakt.., zegt hij trots, ja, een betere locatie kun je toch niet hebben…?”

Uiteindelijk vatten we de moed om hem ook een paar persoonlijke vragen te stellen. Hij vertelt: “Ik heb twee kinderen, Milan is 19, nee, hij voetbalt niet, hij doet aan BMX (fietscross), en Shadé, mijn dochtertje, is 6. Hij is terecht trots op zijn voetbalcarrière, die hem van Ajax via PEC Zwolle, Lierse SK, Rot Weiss Oberhausen, Haarlem en AZ naar Telstar voerde. 350 profwedstrijden in totaal waarin hij maar liefst 188 maal scoorde.

“Dat is een gemiddelde van meer dan 0,5 per wedstrijd. Ja, als ik nu had gespeeld, dan had ik echt geen postbode geworden, hoor, al doe ik het werk nog zo graag!”

Rini is altijd in hart en nieren een sportman gebleven.

Na zijn laatste wedstrijd bij Telstar in 1997 haalde hij zijn diploma Oefenmeester 1. Hij is in zijn vrije tijd trainer van de 2e klasser FC Abcoude, dat vorig jaar onder zijn leiding kampioen werd.

De koffie is op en Rini gaat weer de kou in, post bezorgen.

TNT, dat trouwens “Thomas Nationwide Transport” betekent, niemand die het weet, gaat een van zijn beste spelers vervangen. Als dat maar geen nederlaag wordt..?!